Kto jest online

59 gości on-line.






Mini statystyki



Wsparcie


Obrona Terytorialna






Recenzja podręcznika „Działania patrolowe lekkiej piechoty”

http://www.ksiegarnia.difin.pl/imgs_upload/sgh_produkty_2049_138658698852a5a36c34a4a.jpg W Polsce działa kilkadziesiąt różnych organizacji proobronnych oraz grup nieformalnych, które w mniejszym lub większym stopniu w swój statut lub zakres działalności wpisują elementy szkolenia wojskowego. Wiele z nich - w szczególności pododdziały wywodzące się z organizacji strzeleckich (ale nie tylko, ponieważ sporo jest także grup milsimowych) próbuje realizować programy szkoleniowe związane z działaniem tzw. lekkiej piechoty, czyli docelowo z zakresu funkcjonowania Obrony Terytorialnej. Korzystają przy tym z różnych źródeł wiedzy, z różnych instruktorów. W trakcie realizacji większych ćwiczeń zgrywających w których udział brały pododdziały z całej Polski, takich jak np. „Kompania lekkiej piechoty...” KWM, lub KRO, można było zaobserwować duże zróżnicowanie związane z działaniami taktycznymi na szczeblu drużyna – pluton, stosowanym nazewnictwem lub sygnałami dowodzenia. Ewidentnie odczuwalny był brak tzw. know-how w zakresie działania lekkiej piechoty. W grudniu 2013 ten brak uzupełnili instruktorzy Stowarzyszenia ObronaNarodowa.pl – dr Paweł Makowiec i Marek Mroszczyk publikując kolejny już podręcznik [1]Działania patrolowe lekkiej piechoty” wydany przez wydawnictwo DIFIN [2].

Działania patrolowe lekkiej piechoty” to moim zdaniem Podręcznik Taktyczny (i takim mianem będę określał omawiane w niniejszym tekście opracowanie) adresowany głównie do grup proobronnych działających w ramach drużyny czy plutonu. Skupia się przede wszystkim na działaniach zespołowych. W Podręczniku autorzy zasygnalizowali tylko niektóre elementy podstaw taktyki indywidualnej, niezbędne przy prowadzeniu działań patrolowych, takich jak np. maskowanie czy techniki obserwacji. Ci którzy często zadają pytanie jakie wyposażenie indywidualne jest potrzebne (niezbędne) do prowadzenia działań taktycznych, na stronach od 393 do 396 znajdą szczegółowy opis tzw. „linii wyposażenia” od podstawowej linii 1 po specjalistyczną linię 5 [3]. Wyposażenie z linii 1, 2 oraz 3 zostało przedstawione na fotografiach. Następna kwestia dotycząca podstaw taktyki indywidualnej, która została poruszona przez Autorów to sygnały dowodzenia. Dzięki Podręcznikowi problem z określeniem/nazewnictwem sygnałów dowodzenia występujący często na ćwiczeniach zgrywających został raz na zawsze rozwiązany. Autorzy przedstawili 43 sygnały dowodzenia każdy krótko opisując i obrazując fotografią.

sygnały dowodzenia 1.jpgsygnały dowodzenia 2.jpg

Foto. Nr 15, sygnały „radiooperator do mnie” oraz „patch to the Road”

W tym miejscu warto zaznaczyć, że w ponad 400 stronach podręcznika znajduje się 60 fotografii (co prawda czarno –białych, ale bardzo czytelnych) a także 111 rysunków i szkiców – niektóre na całą stronę a niektóre na dwie strony choć są też i mniejsze na pół strony. Jest to bez wątpienia spore wsparcie dla zrozumienia tekstu, szczególnie przydatne podczas ćwiczeń praktycznych elementów i działań zawartych w podręczniku.

Przechodząc do zasadniczej części Podręcznika działań zespołowych pododdziałów lekkiej piechoty, autorzy rozpoczęli prezentację działań taktycznych od przedstawienia zestawu tzw. SOP-ów [4] realizowanych podczas prowadzenia działań taktycznych poczynając od przyjęcia ugrupowania przez dany pododdział – zarówno na szczeblu drużyny jak i plutonu uwzględniając umiejscowienie każdego żołnierza w szyku - podczas marszu, postoju, zajęcia rejonu ześrodkowania, pokonywania terenu niebezpiecznego po procedury reakcji na kontakt.

klin pluton rys. 26.jpg

Rys. 26. Warianty ugrupowania klin plutonu str. 110

Najbardziej przy opisywania SOP-ów zaintrygowała mnie umiejętność „żonglowania” przez autorów różnymi sytuacjami taktycznymi w odniesieniu do struktury. Na przedstawionych schematach raz mamy przykład działania drużyny 8 osobowej:

rys. 29 zaj. rejonu ześrodkowania.jpg

Rys. 29. zajęcia rejonu ześrodkowania. a. etap wstępny, str. 119

Innym razem przykłady oparte są na tzw. wzmocnionej drużynie – 12 osobowej:

rys. 35 procedura pokonywania.jpg

Rys. 35. pokonywania liniowego terenu niebezpiecznego metodą US Rangers (wzmocniona drużyna). c. przejście przeszkody przez pododdział, str. 137

Warto przy tym wspomnieć, że autorzy na pierwszych stronach podręcznika omówili organizację pododdziałów na potrzeby prowadzenia działań rozpoznawczych i patrolowych zaczynając od zespołów poprzez sekcje, drużyny kończąc na szczeblu plutonu prezentując przy tym różne warianty organizacji pododdziałów – np. drużyny 9 czy 12 osobowe, a na końcu Podręcznika (s.398 – 405) prezentując szczegółowe uzbrojenie pododdziałów realizujących zadania patrolowe i rozpoznawcze:

foto nr 61.jpg

Foto. Nr 61, s. 405, patrol rozpoznawczy w sile wzmocnionej sekcji.

Przy tym zagadnieniu zauważyłem jedną niespójność – opisywane uzbrojenie opiera się na elementach uzbrojenia armii amerykańskiej, natomiast na zdjęciach widoczne jest uzbrojenie WP i moim zdaniem opis tego wyposażenia byłoby bardziej adekwatny do naszych warunków. Wracając jeszcze na moment do kwestii organizacyjnych i jednocześnie SOP-ów: Autorzy zaprezentowali przykłady reorganizacji sekcji i drużyn w przypadku utraty żołnierzy rozrysowując warianty na szkicu. Uważam, że to bardzo ważny element nad którym dowódcy grup/pododdziałów za bardzo się nie zastanawiali.

Bardzo istotnym zakresem wiedzy, który znajdziemy w Podręczniku, a który to może być szczególnie przydatny do prowadzenia szkolenia w ramach pododdziałów grup pro obronnych to tzw. batlle drill-e realizowane praktycznie w ramach bardzo popularnego[5] już teraz Kursu Piechoty. W Podręczniku jest specjalnie dedykowany podrozdział (III.3) zatytułowany zasady walki patrolu w kontakcie z przeciwnikiem, na bazie którego grupa/pododdział są w stanie zrealizować większość zagadnień Kursu Piechoty we własnym zakresie, począwszy od reakcji na kontakt po przejście do obrony w różnych wariantach - do każdej procedury oczywiście zestaw szkiców i rysunków wspartych fotografiami.

To co zwraca uwagę w Podręczniku to perfekcjonizm Autorów wyrażony w przedstawieniu wielu wariatów działania z ich bardzo dokładnym opisem i zobrazowaniem. I tak na przykład w części Podręcznika omawiającej działania taktyczne w patrolu rozpoznawczym znajdziemy dokładnie przeanalizowaną i opisaną, z gotowymi wielowariantowymi procedurami działania realizację zadania. Aby w pełni oddać profesjonalizm Autorów podam opis przykładu „procedury do wejścia w kontakt z przeciwnikiem w czasie prowadzenia rozpoznania obiektu” Autorzy zaproponowali cztery różne najbardziej prawdopodobne warianty działania – kontakt podczas przemieszczania się zespołów na pozycje, - kontakt zespołu obserwacyjnego podczas prowadzenia obserwacji, - kontakt zespołów rozpoznawczych podczas prowadzenia obserwacji, - kontakt ubezpieczeń w czasie prowadzenia działania na posterunkach obserwacyjnych. Dla każdego wariantu Autorzy zaprezentowali pełny opis działań które dany zespół/ sekcja muszą wykonać. Dla ćwiczących pododdziałów to gotowy konspekt do szkolenia – wystarczy wyjść teren i po kolei przećwiczyć daną procedurę z jej wszystkimi wariantami działania według gotowego schematu.

rys. 78.jpg

Rys. 78. Schemat organizacji ubezpieczenia posterunku obserwacyjnego (wariant), str. 274

Na koniec musze zaznaczyć jeszcze jedną kwestię –autorzy bardzo dobrze odrobili lekcję związaną z dowodzeniem i de facto poświęcili cały rozdział (od str.29 do str.52) dotyczący procesu dowodzenia z jego składowymi częściami. Na praktycznych przykładach opartych na prowadzeniu działań rozpoznawczych Autorzy pokazali jak zaplanować działania pododdziału, jak wypracować decyzję i jak ją później korygować czyli kontrolować – opis wsparty został np. fotografiami przedstawiającymi mapę plastyczną:

foto_nr2.jpg

Foto. Nr 2 a. s. 39, wykorzystanie mapy plastycznej w planowaniu działania, etap przygotowania.

Moim zdaniem PodręcznikDziałania patrolowe lekkiej piechoty” jest taktyczną częścią strategicznego opracowania „Działania nieregularne” [6] i stanowi razem z podręcznikiem „Taktyka walki w terenie zurbanizowanym” swoisty regulamin walki współczesnych, nowoczesnych pododdziałów Obrony Terytorialnej – które prowadząc działania według tego podręcznika jednoznacznie wykażą, że współczesna Obrona Terytorialna to nie jest wojsko „leśnych dziadków” lecz skuteczna i efektywna obywatelska siła obronna.

Podręcznik napisany został w taki sposób, aby był czytelny dla „cywila” – potencjalnego żołnierza Obrony Terytorialnej, ale także zawodowi żołnierze twierdzą, że jest to bardzo wartościowe opracowanie, choć spotkałem się z opinią że „instruktorzy ON.PL wychodzą przed szeregi Wojska Polskiego które przede wszystkim jest głównym zainteresowany obronnością naszego kraju”. Pytanie czy obywatele nie mogą być zainteresowani obronnością, czy nie mogą inicjować zmian? Twórca polskiej Obrony Terytorialnej prof. AON Józef Marczak na ćwiczeniu w Świdniku, powiedział do uczestników: „jesteście awangardą polskiej obronności”. Na 400 stronach Podręcznika Autorzy potwierdzają te słowa - zaprezentowali nowatorskie myślenie w zakresie działań taktycznych lekkiej piechoty – pododdziałów, których na razie formalnie nie ma, ale które mogą się stosunkowo szybko pojawić. Na Ukrainie wczoraj przyjęto regulację o tworzeniu 20 tys. Gwardii Narodowej a dziś ta Gwardia zaczyna się już tworzyć. Wierzę, że w Polsce wcześniej czy później ktoś podejmie decyzję o wykorzystaniu potencjału społecznych organizacji pro obronnych i na ich bazie będzie budowana nowoczesna Obrona Terytorialna. Dzięki Autorom Podręcznika ta formacja ma już gotowe podstawy działania – dlatego Czas się szkolić obywatele, póki jeszcze mamy trochę czasu…

Grzegorz Matyasik

Redaktor Naczelny ObronaNarodowa.pl



[1] rok wcześniej, w listopadzie 2012 ukazał się podręcznik „Taktyka walki w terenie zurbanizowanym”

[2] http://www.ksiegarnia.difin.pl/bezpieczenstwo/42/dzialania-patrolowe-lekkiej-piechoty/2049

[3] Pominięta został linia 4 dotycząca wyposażenia garnizonowego jako nie związana bezpośrednio z działaniami patrolowymi

[4] SOP- standardowa procedura operacyjna pododdziału

[5] W dniach 30 listopada - 1 grudnia 2013 r. w Mrozach w kolejnej edycji Kursu Piechoty organizowanego przez Stowarzyszenie Jednostek Strzeleckich "Strzelec" oraz Stowarzyszenie ObronaNarodowa.pl. wzięło udział 113 uczestników

[6] „Działania nieregularne. Element strategii bezpieczeństwa narodowego Polski”, - Ryszard Jakubczak, Krzysztof Gąsiorek, Hubert M. Królikowski, Józef Marczak, Bellona 2012